Hunebedbouwers, mensen van de Trechterbekercultuur die ongeveer 5000 jaar geleden (ca. 3400-3000 v.Chr.) in het noorden van Nederland woonden, geloofden in een hiernamaals omdat ze hun doden begroeven met kostbare grafgiften en enorme inspanningen leverden om duurzame grafkelders te bouwen. Deze praktijken wijzen op de overtuiging dat de overledene de spullen nodig had voor een "volgend leven" of een lange reis. Facebook +3
Wat zijn hunebedden en waarvoor dienden ze? Hunebedden zijn de restanten van stenen grafkelders waarin het boerenvolk dat het noorden van ons land circa 5400 jaar geleden bewoonde, zijn doden bijzette. Vrij algemeen wordt aangenomen dat het massagraven waren, waarin veel generaties een laatste rustplaats kregen.
Welke religie de jagers-verzamelaars precies hadden is moeilijk na te gaan, maar over het algemeen wordt aangenomen dat de prehistorische mens geloofde in het bestaan van zielen en geesten, in zowel mensen als in dieren, planten, stenen en natuurverschijnselen. Deze vorm van religie staat ook wel bekend als animisme.
Sterker nog: in een hunebed werd helemaal niet begraven. De overledene werd op een vloer van keien gelegd en kreeg giften mee zoals werktuigen, wapens en aardewerken potten met voedsel. Waarschijnlijk waren het mensen met aanzien, die hun laatste rustplek vonden in het hunebed.
Het schoof over Zweden, over Noorwegen, over Denemarken en toen ook over Nederland. Stenen die het ijs onderweg tegenkwam, zijn in het ijs mee naar Nederland gekomen. Toen het ijs weer smolt, zijn de stenen blijven liggen. Dat zijn de grote stenen waarmee de hunebedden zijn gebouwd.
In die tijd was er nog geen landsgrens zoals nu, laat staan een provinciegrens. Op de plekken waar stenen te vinden waren, bouwden ze hunebedden op hogere plaatsen in het landschap. In Drenthe liggen op de Hondsrug de meeste hunebedden, omdat dit gebied hoger ligt en stenen daardoor makkelijker te verzamelen waren.
Het is een gebedsplaats
Een van de oudste theorieën stelt dat Stonehenge werd gebouwd als een gebedsplaats. De uitlijning van de stenen en de manier waarop de henge zich opent in de richting van de midzomer zonsopgang geeft aan dat het monument werd opgericht voor rituele zonaanbidding.
Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat stervenden nog kunnen horen, omdat hun hersenen nog reageren op geluiden, maar het is onzeker of ze het begrijpen. Veel rouwenden ervaren na de dood contact met de overledene (stemmen horen, tekenen zien), wat vaak als troostend wordt ervaren en een normaal onderdeel van rouw is. Verschillende religieuze en spirituele tradities hebben hierover uiteenlopende opvattingen, maar de meeste benadrukken dat de overledene niet kan horen of reageren zoals tijdens het leven.
Voelt het lichaam pijn tijdens cremeren? Nadat een persoon is overleden kan niks nog pijn doen. Met de huidige technologie is er geen onzekerheid meer of iemand wel of niet echt overleden is. Daarom doet crematie geen pijn voor de overledene.
Hunebedden zijn de oudste gebouwde monumenten van Nederland. Ongeveer 5000 jaar geleden werden ze gebouwd door de mensen van de Trechterbekercultuur.
Het woord hindoe is een exoniem, en hoewel het hindoeïsme de oudste nog bestaande religie ter wereld wordt genoemd, wordt het ook beschreven met de 19e-eeuwse term Sanātana Dharma (letterlijk 'eeuwige dharma'). Vaidika Dharma (letterlijk 'Vedische dharma') en Arya Dharma zijn historische endoniemen voor het hindoeïsme.
Jager-verzamelaars die 9000-6500 jaar geleden in de Andes leefden, kunnen we misschien beter verzamelaar-jagers noemen.
Verzamelaars zijn geen luiaards, en jagers hoeven geen vleeseters te zijn. Het cruciale verschil tussen de twee zit hem in hun instinct om hun honger te stillen . Door middel van geweld en een geplande achtervolging, of door alertheid en ontvankelijkheid voor hun omgeving.
Dit ritueel was onderdeel van de Trechterbekercultuur, de 'nieuwe steentijd', die zo'n 5400 jaar geleden plaatsvond in Noord-Europa. Het is bijzonder dat je de hunebedden vandaag de dag nog steeds kunt bezoeken. In Nederland liggen circa 50 hunebedden, maar de meest indrukwekkende exemplaren liggen in Noord-Duitsland.
De Hunebedbouwers geloofden, dat de doden nog een hele reis naar een volgend leven moesten maken. De hunebedden zijn nog ouder dan piramides in Egypte. Het zijn de oudste bouwwerken die in Nederland bewaard zijn gebleven.
Een menu vol graan, melk en honing
Het dieet van de hunebedbouwers lijkt verrassend herkenbaar. Van hun graan maakten ze pap, koeken en brood, gebakken op platte stenen boven het vuur. Hun geiten, schapen en runderen gaven melk, waarvan ze boter en kaas maakten – producten die langer houdbaar waren dan verse melk.
Het raam openen na overlijden is een oude traditie die voortkomt uit het volksgeloof om de ziel (of geest) van de overledene de weg naar buiten te laten vinden, zodat deze niet blijft 'hangen', en om te helpen bij de overgang naar het hiernamaals; praktisch gezien kan het ook helpen bij ventilatie of koeling van de ruimte, hoewel dit tegenwoordig minder relevant is door moderne technieken zoals koeling of thanatopraxie.
De periode direct na het overlijden kan verrassend levendig zijn. Gedurende de eerste minuten na het overlijden kunnen hersencellen nog functioneren. Het hart kan blijven kloppen zonder bloedtoevoer. Een gezonde lever blijft alcohol afbreken.
Eerste vraag: kunnen lichamen rechtop zitten nadat ze gestorven zijn? Het korte antwoord is: absoluut niet!
Sommige wetenschappers beweren dat de hersenen mogelijk nog korte tijd na iemands dood actief blijven , misschien wel 7 minuten of langer. Ze weten niet precies wat er in die tijd gebeurt, of het een soort droom is, het zien van herinneringen, of iets anders. Maar als het herinneringen zijn, dan maak je zeker deel uit van die 7 minuten, of hopelijk langer.
Of overledenen ons kunnen zien is een vraag waar geen wetenschappelijk bewijs voor is, maar veel mensen geloven van wel door spirituele ervaringen, zoals het zien of voelen van overleden dierbaren, vooral tijdens de stervensfase van een ander of in de vorm van mentale beelden, hoewel anderen dit wijten aan hallucinaties of het brein dat in stilte reageert.
De stadia van de dood omvatten: Pallor mortis : De belangrijkste verandering die optreedt is een toegenomen bleekheid als gevolg van het stoppen van de bloedsomloop. Dit is het eerste teken en treedt snel op, binnen 15-30 minuten na het overlijden.
Stonehenge is meer dan 4000 jaar oud en extreem kwetsbaar. Het aanraken van de stenen is om verschillende belangrijke redenen verboden: Erosie: Oliën en vocht van handen kunnen het steenoppervlak langzaam beschadigen . Behoud: Door contact te beperken, wordt het monument beschermd voor toekomstige generaties.
Stonehenge werd in dezelfde tijd gebouwd als de piramiden, maar anders dan bij de piramiden zijn er geen verslagen die de bouw beschrijven.
De mysterieuze megalieten wegen tot wel 30 ton.
De enorme stenen waaruit Stonehenge bestaat, ook wel megalieten genoemd, wegen gemiddeld 25 ton per stuk. De zwaarste, de Heel Stone, staat los van de hoofdcirkel en weegt maar liefst 30 ton.