In 2020 is er een nieuwe wet gekomen die bepaalt dat iemand verplicht kan worden opgenomen als op z'n minst één van deze situaties het geval is: De persoon zichzelf of anderen in levensgevaar brengt, psychische schade doet, zichzelf ernstig verwaarloost, eigen ontwikkeling of die van een ander ernstig verstoort.
Iemand laten opnemen
Wilt u iemand gedwongen laten opnemen? Iedereen kan de procedure voor een rechterlijke machtiging in gang zetten. Meestal loopt dat via de huisarts of een andere arts of behandelaar. Hij of zij stuurt een verzoek naar de officier van justitie.
Als uw naaste duidelijk geen opname wil, is er sprake van verzet. De vertegenwoordiger van uw naaste kan zich ook verzetten tegen de opname. Alleen een rechter kan beslissen of uw naaste bij verzet tóch opgenomen mag worden.
Je beslist zelf om opgenomen te worden, in overleg met de arts of psycholoog bij wie je in behandeling bent. In uitzonderingsgevallen is er sprake van gedwongen opname (zie hieronder). Het is van belang je goed te verdiepen in wat je te wachten staat.
Als je nog geen 18 bent, kun je tegen je wil of tegen de wil van je ouders worden opgenomen. Een gedwongen opname van kinderen onder de 12 jaar is zeldzaam. Meestal gaat het om jongeren van 12 jaar of ouder.
Een kind wordt pas weggehaald door Jeugdzorg, als de kinderrechter daartoe beslist heeft. Er bestaat een Richtlijn Uithuisplaatsing die gaat over kinderen of jongeren die gedwongen of vrijwillig uit huis worden geplaatst. Hoe je als ouder omgaat met deze uithuisplaatsing verschilt van persoon tot persoon.
Volgens de wet hebben beide ouders recht op omgang met hun kinderen. Elke ouder heeft een plicht om mee te werken aan de omgang met de andere ouder van je kind. Alleen als er zwaarwegende redenen zijn, kan een rechter de omgang van een ouder met het kind ontzeggen.
Crisisopname. Bij een crisisopname wordt iemand opgenomen vanwege ernstige psychische klachten. Dat gebeurt bijvoorbeeld als iemand ernstige psychotische klachten heeft, als iemand zichzelf wil beschadigen, of net een poging tot zelfbeschadiging of zelfdoding heeft gedaan.
Een zware depressie of een ernstige angststoornis kan grote impact hebben op je leven. Wanneer je jezelf nauwelijks staande kunt houden en andere behandelingen niet voldoende helpen, kan vrijwillige opname in de ggz een optie zijn.
Een crisismaatregel is een spoedprocedure waarin iemand in een acute crisissituatie verplichte zorg krijgt opgelegd.
Met het verzoekschrift vragen we hem om een beslissing te nemen over de opname. Als de rechter beslist dat opname met een rechterlijke machtiging nodig is, kan uw familielid opgenomen worden. Soms besluit de rechter dat een opname niet nodig is.
Wanneer moet een artikel 21-besluit worden aangevraagd? Als een cliënt van 12 jaar of ouder niet (meer) in staat is om weloverwogen te beslissen over een verhuizing, maar zich ook niet verzet tegen de verhuizing. In dat geval is alleen opname op basis van een artikel 21-besluit van het CIZ mogelijk.
Als er onmiddellijke zorgen zijn over de veiligheid van uw familielid, breng hem/haar dan naar de dichtstbijzijnde spoedeisende hulp als u dat veilig kunt doen. Als ze niet naar het ziekenhuis willen, bel dan 911 .
Wie kan een crisismaatregel aanvragen
Iedereen kan in beginsel aangeven dat verplichte zorg nodig lijkt te zijn voor aan ander, bijvoorbeeld familie, buren, (in de praktijk vaak) zorgverleners of de politie. Het is niet nodig dat er al iets ernstigs is gebeurd, de kans daarop is voldoende.
De Wet zorg en dwang regelt de rechten bij onvrijwillige zorg of onvrijwillige opname van mensen met een verstandelijke beperking en mensen met een psychogeriatrische aandoening (zoals dementie).
Verwijzing. Voor een opname in een ggz-instelling is een verwijzing nodig van de huisarts of de GGZ-behandelaar. Na verwijzing volgt een intake-gesprek bij de ggz-instelling. Bij dat gesprek wordt nog eens gekeken of een opname echt het beste is.
Als iemand een gevaar vormt voor zichzelf of zijn omgeving, kan de rechter of burgemeester deze persoon gedwongen laten opnemen. Dit is een ingrijpende maatregel die om die reden alleen in uiterste gevallen wordt toegepast.
U kunt er ook voor kiezen om vrijwillig in het ziekenhuis te worden opgenomen voor ernstige angst of om behandeling te ondergaan in een klinische of residentiële setting . Inpatient behandelcentra kunnen variëren van psychiatrische ziekenhuizen tot huiselijke settings waar u mogelijk met andere mensen woont die soortgelijke problemen doormaken.
De gesloten afdeling biedt je de extra behandeling, aandacht en zorg die je op dat moment nodig hebt. Samen met je behandelaar bepaal je hoe de behandeling verloopt. De opname eindigt als je voldoende stabiel bent. Meestal krijg je dan nog wel een vervolgbehandeling, op de open afdeling, in de polikliniek of aan huis.
Bel uw huisarts of diens vervanger. De huisarts verwijst u zo nodig naar de crisisdienst. De Luisterlijn (088 0767 000). De luisterlijn is dag en nacht bereikbaar voor een luisterend oor.
We spreken van een psychiatrische crisis als je de controle verliest over je gedachten en gedrag; als je dingen waarneemt die anderen niet ervaren en/of als je een gevaar vormt voor jezelf of een ander.
Na telefonisch overleg met u, uw familie, iemand van uw netwerk of uw huisarts, kan een psychiater beslissen dat u meteen kunt opgenomen worden (op voorwaarde dat er plaats is). Meestal gebeurt dit op de crisisafdeling CURA. Indien dit met uw toestemming gebeurt, is dit een vrijwillige crisisopname.
Ouderverstoting is strafbaar volgens art.279 en 300 Wetboek van strafrecht! Veel kinderen van verstoten ouders ontwikkelen op latere leeftijd zelf psychische en emotionele problemen.
Het idee dat een kind vanaf een bepaalde leeftijd zelf mag kiezen bij welke ouder het gaat wonen, is een veelvoorkomend misverstand. Het antwoord is dat een kind tot 18 jaar, wanneer het meerderjarig wordt, niet zelfstandig mag beslissen bij welke ouder het gaat wonen.
Wanneer de omgangsregeling voor de vader of moeder is vastgelegd door de rechter, is het weghouden van het kind zonder toestemming in strijd met de wet. Als de vader zijn kind niet mag zien van de moeder, of andersom, kan de ouder die wordt buitengesloten juridische stappen ondernemen.