Wetenschappelijk onderzoek naar spijt na een transitie toont consequent lage percentages aan, meestal variërend tussen de 0,1% en 1% van de mensen die een medische transitie ondergaan. Hoewel de definitie van "spijt" en de methodologie van studies kunnen verschillen, blijft dit cijfer stabiel in grootschalig klinisch onderzoek. Incidentele afwijkende cijfers in publieke debatten zijn vaak gebaseerd op andere definities of beperkte steekproeven. Transgender Netwerk +8
Het percentage transgenders dat spijt krijgt van medische transitie is laag, vaak minder dan 1% (soms tot 3%), hoewel het exactere cijfer hoger kan liggen dan klinische data laten zien omdat niet iedereen detransitie meldt, maar het blijft een zeldzaam fenomeen. Spijt is vaak gerelateerd aan ontevredenheid over resultaten of externe factoren zoals gebrek aan steun, en is niet hetzelfde als de genderidentiteit zelf; de meeste mensen zijn tevreden met hun transitie, maar langetermijnstudies zijn complex.
Spijt na een geslachtsbevestigende operatie bleek zeldzaam te zijn , zowel in de literatuur als in ons onderzoek onder chirurgen naar hun ervaringen met dit onderwerp. Spijt kan worden onderverdeeld in oprechte gendergerelateerde spijt, sociale spijt en medische spijt als gevolg van complicaties, functioneren of besluitvorming voorafgaand aan de ingreep.
Worden deze cijfers gecombineerd, dan blijkt tussen de 0.4% en 0.8% van de mannen en tus- sen de 0.1% en 0.3% van de Nederlandse vrouwen een ambigue of incongruente genderidentiteit te hebben, genderdysfore gevoelens te ervaren en een medische behandelwens te hebben.
Ouders van transgenderkinderen in transitie ervaren vaak dubbelzinnige emoties. Soms vallen de puzzelstukjes op hun plek, maar soms voelen ze ook verdriet en rouw. Psychologisch onderzoek geeft beter inzicht in hoe ouders daarmee omgaan, zodat ze beter kunnen worden ondersteund.
Je moet je kind niet zeggen dat het "stom", "raar" of "niet zo erg" is, omdat dit hun zelfbeeld schaadt, en vermijd uitspraken als "Omdat ik het zeg" of "Doe net als je zusje" die communicatie beperken of vergelijken. Zeg ook niet "Ik doe het wel even", want dat neemt hun zelfstandigheid af, en zeg liever niet "Ik zie dat je boos/verdrietig bent", maar benoem het gevoel en vraag hoe je kunt helpen, aldus www.mamabaas.be en www.kekmama.nl en www.jmouders.nl.
Menstruatie is niet alleen van vrouwen. Ook transmannen, geboren als vrouw, kunnen menstrueren.
De levensverwachting van transgender personen is lager dan die van cisgender personen, met een ongeveer twee keer zo hoog sterfterisico, voornamelijk door niet-medische factoren zoals sociale stress, discriminatie, en een verhoogd risico op zelfmoord, hoewel medische aspecten (hart- en vaatziekten, hiv) ook meespelen bij transvrouwen, meldt wetenschap.nu en TKP Pensioen. Hormoonbehandelingen lijken het risico niet direct te verhogen; de hogere sterfte komt voort uit sociale en omgevingsfactoren, met name zelfmoord, waarvoor transgender personen veel vaker risico lopen, aldus Transvisie.
Onderzoek naar het stoppen met genderdysforie bij kinderen
Gemiddeld verandert 80% van de kinderen van gedachten en blijft niet transgender tot in de volwassenheid .
Genderdysforie komt al op jonge leeftijd voor. Bij de meeste kinderen verdwijnt deze echter. Het is wijs om bij prepuberale kinderen voorzichtig te zijn met een complete sociale rolwisseling.
Het percentage patiënten dat spijt betuigde, varieerde van 0 tot 47,1% bij borstreconstructie , van 5,1 tot 9,1% bij borstvergroting en van 10,82 tot 33,3% bij lichaamscontouren. In andere chirurgische subspecialismen ervaart 30% van de patiënten spijt na een prostatectomie en tot 19,5% na bariatrische chirurgie.
Als je achteraf spijt hebt van (onderdelen van) je transitie, neem dan de tijd om rustig na te denken of je in de-transitie wilt gaan of andere aanpassingen wilt doen of dat je dat niet nodig vindt. Praat erover met je psycholoog of arts en met je naasten. Het is niet iets om je voor te schamen.
Hoewel de resultaten uiteenlopend zijn, tonen de meeste studies aan dat GAHT genderdysforie, onvrede met het eigen lichaam en ongemak vermindert , waardoor het psychologisch welzijn en de levenskwaliteit van transgender personen verbeteren.
Hoe vaak komt spijt na een transitie voor? Onderzoek naar genderbevestigende zorg laat zien dat spijt uiterst zeldzaam is. Grootschalige studies melden dat het percentage mensen dat spijt ervaart na een transitie tussen de 0,3% en 3% ligt – een cijfer dat in het publieke debat vaak verkeerd wordt weergegeven.
Hoewel er meer langetermijnstudies nodig zijn, laat het beste beschikbare bewijsmateriaal, waaronder Feigerlova's systematische review uit 2024, zien dat het percentage spijtgevoelens bij transgenderpersonen ≤3% is en vaak van tijdelijke aard.
Detransitie verwijst naar het stoppen of terugdraaien van een transitie, die sociaal (genderpresentatie, voornaamwoorden), medisch (hormoontherapie), chirurgisch of juridisch van aard kan zijn. Hoewel ze soms ten onrechte als synoniemen worden beschouwd, zijn detransitie en spijt verschillende concepten die bij sommige mensen wel kunnen overlappen.
Het percentage transgenders dat spijt krijgt van medische transitie is laag, vaak minder dan 1% (soms tot 3%), hoewel het exactere cijfer hoger kan liggen dan klinische data laten zien omdat niet iedereen detransitie meldt, maar het blijft een zeldzaam fenomeen. Spijt is vaak gerelateerd aan ontevredenheid over resultaten of externe factoren zoals gebrek aan steun, en is niet hetzelfde als de genderidentiteit zelf; de meeste mensen zijn tevreden met hun transitie, maar langetermijnstudies zijn complex.
Mensen met genderdysforie ervaren een groot verschil tussen hun genderidentiteit en het geslacht dat hen bij de geboorte is toegewezen. Genderdysforie is iets anders dan simpelweg het niet naleven van stereotype genderrollen. Het gaat om gevoelens van leed als gevolg van een sterk, aanhoudend verlangen om een ander geslacht te zijn .
Een klein aantal kinderen kan langdurig en ernstig leed ervaren, dat verergert naarmate ze ouder worden . Dit gebeurt vaak rond de puberteit, wanneer jongeren het gevoel kunnen hebben dat hun uiterlijk niet overeenkomt met hun genderidentiteit.
"Je zou het wellicht niet denken, maar Almere heeft van heel Nederland de meeste transgenders in huis, zelfs meer dan er in Amsterdam wonen. Terwijl er daar meer geslachtsveranderingen worden aangevraagd, wonen er hier toch echt de meeste transpersonen."
Transgenders plassen na een geslachtsbevestigende operatie anders, afhankelijk van de ingreep: vrouwen na vaginaplastiek plassen vaak zittend met tips voor ontspanning, terwijl mannen na een phalloplastiek een nieuwe plasbuis hebben die soms vernauwingen kan hebben, wat dilatatie (oprekken) vereist. Na een operatie is er tijdelijk een urinekatheter, waarna het plassen weer zelfstandig moet worden aangeleerd, waarbij houding en ontspanning belangrijk zijn.
Tussen de start van de hormonen en geslachtsaanpassende operaties zit meestal ten minste één jaar. In die tijd bezoek je ook je psycholoog.
Trans vrouwen hebben niet in elke sport, zoals bijvoorbeeld ballet, een fysiek voordeel ten opzichte van cis vrouwen. Hoewel er wel degelijk fysieke verschillen bestaan tussen trans en cis vrouwen, gaat het gelijkstellen van de deelname van trans vrouwen met oneerlijke competitie te kort door de bocht.
Verloop behandeling
Trans personen kunnen een hormonale behandeling krijgen vanaf 16 jaar. De hormoonbehandeling (ter vervrouwelijking) bestaat meestal uit het toedienen van oestrogenen en antiandrogenen. Antiandrogenen remmen de productie van testosteron af.
De levensverwachting van transgender personen is lager dan die van cisgender personen, met een ongeveer twee keer zo hoog sterfterisico, voornamelijk door niet-medische factoren zoals sociale stress, discriminatie, en een verhoogd risico op zelfmoord, hoewel medische aspecten (hart- en vaatziekten, hiv) ook meespelen bij transvrouwen, meldt wetenschap.nu en TKP Pensioen. Hormoonbehandelingen lijken het risico niet direct te verhogen; de hogere sterfte komt voort uit sociale en omgevingsfactoren, met name zelfmoord, waarvoor transgender personen veel vaker risico lopen, aldus Transvisie.