Een deel van het enorme sterftecijfer van de pestepidemie wordt verklaard doordat de Zwarte Dood samenviel, volgde op of gevolgd werd door hongersnood. Tegelijkertijd woedde er ook een aantal grote oorlogen in Europa, die bijdroegen aan de enorme ontwrichting.
Nog regelmatig zou de Zwarte Dood soms opduiken in Europa, maar nooit zo erg als in 1348. De enige echte reden dat hij gestopt was, was dat de overgebleven mensen nu tegen de pestbacterie konden. Hun kinderen konden dat niet en werden wel weer getroffen door de pest. Tegenwoordig is de pest niet meer gevaarlijk.
Builenpest kent een hoge mortaliteit; zonder behandeling overleeft minder dan 40% van de geïnfecteerde personen. De meeste sterfte vindt tussen de derde en vijfde dag na de eerste symptomen plaats. De builenpest is met antibiotica effectief te behandelen indien de behandeling tijdig gestart wordt.
Volgens de CDC zijn alle vormen van de pest te behandelen met gangbare antibiotica, waarbij vroege behandeling de overlevingskansen drastisch verbetert. Hoewel Y pestis nog steeds bijna overal kan voorkomen en dodelijk kan zijn voor individuen, is een grotere pandemie die doet denken aan de Zwarte Dood dus vrijwel onmogelijk .
Builenpest is de meest voorkomende vorm van de ziekte (tot 96% van de gevallen) (Prentice 2007, Butler 2013). Het geeft het beeld van koorts, hoofdpijn en koude rillingen, gevolgd door het ontstaan van een zeer pijnlijke lymfadenitis ('buil').
Er wordt algemeen aangenomen dat de Zwarte Dood het gevolg was van de pest, veroorzaakt door infectie met de bacterie Yersinia pestis . Moderne genetische analyses geven aan dat de stam van Y. pestis die tijdens de Zwarte Dood werd geïntroduceerd, voorouderlijk is aan alle bestaande circulerende Y. pestis-stammen waarvan bekend is dat ze ziekten bij mensen veroorzaken.
Onbehandelde sepsis is vrijwel altijd dodelijk. Longpest is de minst voorkomende, maar meest gevaarlijke vorm van pest. Wanneer geen adequate behandeling wordt toegepast binnen 24 uur na de eerste ziekteverschijnselen, is de ziekte nagenoeg altijd dodelijk.
Tot de helft van de mensen stierf toen de Zwarte Dood halverwege de 14e eeuw door Europa raasde. Een baanbrekende studie die het DNA van eeuwenoude skeletten analyseerde, vond mutaties die mensen hielpen de pest te overleven . Maar diezelfde mutaties worden in verband gebracht met auto-immuunziekten die mensen vandaag de dag treffen.
Zo is het aan het eind van zijn leven toch nog even een soort ster. In de praktijk zullen we deze dood van een zwart gat nooit meemaken. Zwarte gaten doen er namelijk erg lang over om te verdampen; veel langer dan de kleine 14 miljard jaar die het heelal nu bestaat.
Oorsprong van de pestuitbraak
Het beginpunt van de Zwarte Dood was hoogstwaarschijnlijk een populatie marmotten, kleine, prairiehondachtige knaagdieren, in Centraal-Azië . Marmotten vermijden over het algemeen contact met mensen, maar ratten komen gemakkelijk in contact met zowel marmotten- als mensenpopulaties.
De dood lag overal op de loer. Kindersterfte, dijkdoorbraken, hongersnoden, stadsbranden, dodelijke ziekten, plunderende landsheren of grootschaliger oorlogsgeweld beheersten het dagelijks leven.
Het bekendste pesttype is de builenpest, waaraan de Zwarte Dood zijn naam ontleent. Iemand met builenpest krijgt eerst koorts en hoofdpijn, waarna in met name de liesstreek en oksels pijnlijke zwarte builen ontstaan vanwege geïnfecteerde lymfeklieren.
Mutatie van de pest overleefde generaties lang
Dit kwam vooral doordat deze mensen sterke genen van hun ouders hadden geërfd. Personen die de pest overleefden gaven de gunstige mutaties in hun DNA door aan hun kinderen, waardoor de mutatie bleef overleven. Zelfs vandaag de dag komt de mutatie nog veelvuldig voor.
De Zwarte Dood is de epidemie die van 1347 tot 1352 in Europa woedde en vele slachtoffers maakte, soms tientallen procenten van de bevolking. De epidemie werd veroorzaakt door de pestbacterie en kostte wereldwijd tussen de 75 en 200 miljoen mensen het leven.
Tot nu toe geloofden velen dat uitbraken plaatsvonden omdat de bacterie die de ziekte veroorzaakt, Yersinia pestis, herhaaldelijk opnieuw werd geïntroduceerd via handel met China. Deze nieuwe studie lijkt te wijzen op een meer spookachtige, mysterieuze waarheid: de pest heeft Europa mogelijk nooit verlaten .
De pest is meerdere malen ontstaan in de loop van de geschiedenis en dit kan opnieuw gebeuren, zo waarschuwen wetenschappers. Het Romeinse rijk keeg in de zesde eeuw na Christus te maken met een vorm van de builenpest die genetisch gezien niet kan worden beschouwd als een voorloper van de moderne pest.
Langer antwoord: Een zwart gat heet niet voor niets zo. Het is een gebied in de ruimte waar de zwaartekracht zó sterk is dat alle nabijgelegen materie naar binnen wordt gezogen, en er niets uit kan ontsnappen, zelfs geen licht.
James Webb-telescoop vindt zwart gat dat bijna net zo oud is als universum zelf. Wetenschappers van de Cambridge-universiteit hebben met de James Webb-telescoop het oudste en verste zwarte gat ooit ontdekt. Het zwarte gat ontstond slechts 400 miljoen jaar na de oerknal en is daarmee ruim 13 miljard jaar oud.
Rondom een zwart gat is er een denkbeeldig oppervlak dat als grens fungeert, de zogeheten waarnemingshorizon. Vlak buiten deze waarnemingshorizon kan het licht nog net wel aan de enorme zwaartekracht ontsnappen. Volgens de kwantumveldentheorie is de waarnemingshorizon de plaats waar hawkingstraling wordt gevormd.
In het onderzoek ontdekten Barreiro en zijn collega's dat overlevenden van de Zwarte Dood in Londen en Denemarken een voorsprong hadden in hun genen – mutaties die hielpen beschermen tegen de pestpathogeen, Yersinia pestis. Overlevenden gaven die mutaties door aan hun nakomelingen, en veel Europeanen dragen die mutaties nog steeds.
De gevolgen van deze gewelddadige catastrofe waren talrijk. Een einde aan oorlogen en een plotselinge terugval in handel volgden onmiddellijk, maar waren slechts van korte duur. Een langduriger en ernstiger gevolg was de drastische vermindering van de hoeveelheid land onder cultivatie , als gevolg van de dood van zoveel arbeiders.
Met maar liefst de helft van de bevolking dood, hadden overlevenden in het post-pesttijdperk meer middelen tot hun beschikking . Historische documentatie registreert een verbetering in het dieet, vooral onder de armen, zei DeWitte. "Ze aten meer vlees en vis en brood van betere kwaliteit, en in grotere hoeveelheden," zei ze.
4,5 Infectie met de pestbacterie kan zich manifesteren als builenpest of als longpest. Bij de builenpest ontstaat op de plaats van de vlooienbeet een pustel met daaromheen een donkere flegmone – vandaar vroeger de naam 'de zwarte dood' (figuur 3).
Pesthuizen. Speciale pestdokters beschermden zich tegen de ondraaglijke stank met in azijn gedoopte sponzen. Soms werd het gezicht beschermd met een masker, gevuld met kruiderijen. Vooral in steden, waar de bevolking dicht opeen leefde, hield de pest huis.
In de middeleeuwen lagen ernstige infectieziekten als de pest, lepra, pokken, cholera voortdurend op de loer, zeker in de (ommuurde) steden. De pest is een infectieziekte die in de 14e tot halverwege de 19e eeuw veelvuldig voorkwam in Europa en enorme aantallen slachtoffers maakte.