Een scaphoidfractuur (gebroken scheepsbotje) veroorzaakt typisch pijn, zwelling en drukgevoeligheid in de "anatomische snuifdoos" aan de duimzijde van de pols, vaak na een val op een uitgestrekte hand. Pijn verergert bij knijpbewegingen of polsbelasting en kan aanvankelijk lijken op een verstuiking. Erasmus MC +4
Gebroken scaphoid: over deze aandoening
Bij een scaphoïdfractuur kunt u last hebben van: Pijn, als u op het kuiltje aan de onderkant van uw duim (anatomische snuifdoos) drukt. Zwelling en pijn aan de duimzijde van de pols. Toename van de klachten bij knijpbewegingen.
Een breuk in het scaphoid (scheepvormig botje in het scheenbeen) veroorzaakt meestal zwelling en pijn ter hoogte van of nabij de anatomische tabaksdoos en aan de duimzijde van de pols. De pijn kan hevig zijn bij het bewegen van de duim of pols, of bij het knijpen, grijpen, duwen of trekken aan iets .
Een scaphoïdfractuur heeft gemiddeld 6 weken nodig om te genezen, maar kan soms oplopen tot 12 weken.
De belangrijkste complicatie van een breuk van het scaphoïd polsbotje is een onvoldoende botgenezing. Dit kan voor blijvende pijn en bewegingsbeperking van de pols zorgen, met op de langere termijn vervroegde slijtage en inzakking van de pols (SNAC).
Niet-operatieve behandeling
Een stabiele breuk die zich niet verplaatst heeft, kan zonder operatie behandeld worden met een (gips)spalk. Een scaphoïdfractuur heeft gemiddeld 6 weken nodig om te genezen. Bij een trage genezing kan het zijn dat de totale duur van het dragen van de gipsspalk oploopt tot 12 weken.
Gemiste scaphoidfracturen hebben een hoog risico op non-union (niet-genezing) of malunion (verkeerde genezing). Non-union treedt op bij tot wel 12% van de patiënten als een verborgen fractuur niet wordt ontdekt en behandeld. Scaphoid-non-unions zijn bijzonder moeilijk succesvol te behandelen en kunnen, indien onbehandeld, leiden tot carpale collaps en degeneratieve artritis .
Diagnose van een scaphoidfractuur
De pijn kan uitstralen naar de duim of naar de onderarm . Beweging van de hand en duim verergert de pijn, vooral bij krachtig grijpen of draaien. Zwelling aan de basis van de duim kan gepaard gaan met een met vocht gevulde cyste in dit gebied.
Je hebt een breuk in je scaphoid opgelopen.
Meestal krijgt u gedurende 5-6 weken een gipsverband of spalk tot onder de elleboog. Gedurende deze periode mag u de geblesseerde hand gebruiken voor lichte taken en moet u uw pols en vingers direct bewegen binnen de grenzen van uw pijngrens .
Fracturen van het proximale deel van het os scaphoideum leiden vaak tot non-union (niet-genezing) als gevolg van een verstoring van de retrograde bloedstroom. Hoewel fracturen van het proximale deel van het os scaphoideum spontaan kunnen genezen , leidt de locatie van de fractuur in de meeste gevallen tot non-union zonder chirurgische ingreep.
De meest voorkomende oorzaak van een scaphoidfractuur is een val op een uitgestrekte hand , waardoor de pols overstrekt raakt en naar de duim toe draait. Deze positie oefent een enorme kracht uit op het scaphoid, wat kan leiden tot kneuzingen, scheuren of breuken in twee of meer stukken.
Het is erg belangrijk dat u uw vingers beweegt terwijl ze in het gips zitten, om de beweeglijkheid terug te krijgen en stijfheid te voorkomen. Dit geldt ongeacht of uw scaphoidbreuk met gips of een operatie wordt behandeld. Een goed streefdoel is om binnen één tot twee weken na uw blessure een volledige vuist te kunnen maken . Zie pagina 3 voor oefeningen die u hierbij kunnen helpen.
Een grondig klinisch onderzoek omvat altijd een vergelijking met de andere, niet-aangedane hand. De drie meest gebruikte klinische tests voor de evaluatie van patiënten met een vermoedelijke scaphoidfractuur zijn: gevoeligheid van de anatomische tabaksdoos, gevoeligheid van de tuberkel van het scaphoid en pijn bij axiale compressie van de duim .
Personen met een ellepijpbreuk ervaren meestal plotse scherpe, intense pols-, voorarm- of elleboogpijn op het moment van het trauma. Dit zorgt er meestal voor dat de persoon zijn arm tegen zijn lichaam wilt drukken om het letsel te beschermen.
Een scaphoidfractuur is de medische naam voor een breuk van het scheepsvormige polsbotje (scaphoid). Van alle handwortelbotjes is dit bot het meest vaak aangedaan. Bij tweederde van alle scaphoidfracturen zit de breuk in het middelste deel van dit botje. Afbeelding 1: Scaphoïd.
Het diagnosticeren van een scaphoidfractuur kan soms lastig zijn, omdat niet alle fracturen zichtbaar zijn op röntgenfoto's. In sommige gevallen is een scaphoidfractuur pas na ongeveer 10 tot 14 dagen na het letsel duidelijk zichtbaar op een röntgenfoto. Zelfs dan kan de fractuur nog niet zichtbaar zijn en kan de patiënt worden doorverwezen naar een fractuurkliniek voor verder onderzoek.
Door gipsimmobilisatie zal de pols al minder pijn doen. Ook pijnstillers en/of ontstekingsremmers kunnen beterschap geven. Een breuk van het scaphoïd kan genezen, maar dit kan lang duren. Een gips is meestal nodig voor een duur van 8 tot 12 weken.
Omdat de meeste scaphoidfracturen er niet uitzien als een gebroken pols en veel fracturen slechts milde symptomen veroorzaken, kan het moeilijk zijn om te weten of uw scaphoid gebroken is. Als het bot gebroken is, kunt u last hebben van: pijn, gevoeligheid of zwelling aan de duimzijde van uw pols ; moeite met het vastpakken van voorwerpen of het draaien van uw pols of duim.
Plaats uw onderarm op een tafel, met uw hand en de aangedane pols over de rand van de tafel, met de handpalm naar beneden. Buig uw pols om uw hand omhoog te bewegen en laat uw hand tot een vuist sluiten. Laat uw hand vervolgens zakken en ontspan uw vingers. Houd elke positie ongeveer 6 seconden vast. Herhaal dit 8 tot 12 keer.
Het is belangrijk dat u gedurende deze tijd uw hand niet gebruikt en uw pols niet beweegt zonder gips of brace . Breuken aan het uiteinde van het scaphoid (zie bovenstaande afbeelding) moeten mogelijk langer geïmmobiliseerd worden.
Fracturen van het scaphoidbeen in het midden met een verplaatsing van <2 mm of fracturen van de distale pool kunnen worden behandeld met immobilisatie in een gipsverband tot onder de elleboog, waarbij de duim wordt uitgesloten . 10. Avulsiefracturen van de tuberositas scaphoideum kunnen worden behandeld met immobilisatie gedurende 4-6 weken, indien nodig voor symptoomcontrole.
Het komt vaak voor dat een scaphoidfractuur onopgemerkt blijft of verkeerd wordt gediagnosticeerd als een "verstuiking" vanwege vals-negatieve testresultaten . Dit kan leiden tot avasculaire necrose, pseudoartrose, een pols in SNAC-positie of een gevorderde collaps als gevolg van pseudoartrose van het scaphoid.
Spoedverwijzingen zijn zelden nodig bij scaphoidfracturen, behalve bij open verwondingen of dislocaties . De meeste scaphoidfracturen kunnen idealiter binnen 1-2 weken worden doorverwezen voor beoordeling op de fractuurpoli.
Doorgaans worden stabiele (niet-verplaatste of minimaal verplaatste) scaphoidfracturen conservatief behandeld, dat wil zeggen niet-chirurgisch, door de pols te immobiliseren in een gipsverband of een ander type spalk gedurende vier tot twaalf weken .
Niet-genezing - Dit is de meest voorkomende complicatie bij gemiste scaphoidfracturen. Het risico is hoger bij fracturen die sterk verplaatst zijn of gepaard gaan met carpale fracturen. Deze vereisen over het algemeen een operatieve ingreep met schroeffixatie.